Ответы
Ответ дал:
1
У нечалавечых абставінах вельмі цяжка захаваць чалавечую годнасць, гэта дапячыць не кожнаму - асабліва перад тварам смерці, калі ў чалавека яшчэ тлее іскрынка надзей. Васіль Быкаў Пачатак Айчыннай Вайны - складаная, цяжкая тэма. Як захаваць карціну таго трагічнага часу, аднак і не абмінаючы тое хворае і горкае, што нараджаецца адступленнем нашых войскаў? І як разумець гэтую праўду, што ў ёй галоўнае? Быкаў пісаў аб вайне такой, якой яна была - у пакутах і крыві. Ён пісаў аб людзях, якія ва ўмовах гэтай вайны паводзілі сябе па-рознаму, выяўляючы і баязлівасць, і гераізм. Франтавы эпізод - бой на чыгуначным пераездзе - гэта яркае прадстаўленне патрыятызму савецкіх салдат, якія ў вырашальны момант узялі на сябе адказнасць за лёс Радзімы. Пяцёра нашых салдат на чале са старшыной Карпенкам павінны перакрыць чыгунны пераезд і трымаць яго суткі, каб прыкрыць адступленне батальёна. Шасцёра супраць вельмі добра падрыхтаванага і ўзброенага фашысцкага войска. У тых нясцерпна цяжкіх, трагічных умовах шмат залежыць ад сілы духу, ад мужнасці і трываласці салдата. . Галоўныя героі гэтага твора - сумленныя, справядлівыя, мужныя людзі, якія змагаюцца на фронце, гатовыя аддаць жыццё за сваю Радзіму, за агульную справу - дабіцца перамогі. Іх увасабляюць Карпенка, Фішэр, Глечык і Свіст. Людзі моцнага характару, здольныя на самаахвяраванне - Карпенка і Свіст. На гэтых людзей заўсёды можна спадзявацца: яны не падвядуць. Яны ўстойліва і мужна пераносяць усе нягоды вайны, яе нечалавечыя выпрабаванні і ў той жа час застаюцца звычайнымі людзьмі з натуральнымі, простымі марамі аб канцы вайны, аб здароўі, аб жыцці. Витек Свіст - "белабрысы, расшпілены на ўсе гаплікі і гузікі, жулікаваты на выгляд хлопец", аптыміст і гаварун. Быкаў звярнуў увагу на тое, што не кожны чалавек здольны на геройства, але кожны павінен і можа адказваць за ўчынкі. "Дурны я чалавек… вось. Шалёны, безгаловы… Наогул абармот. Толькі цяпер зразумеў гэта", - так казаў сам сабе Свіст. Па просьбе таварышаў ён расказвае гісторыю свайго жыцця. Рас адзін у маці, вучыцца не хацеў, маці не слухаўся. Паступіўшы на завод, адчуў агіду да працы ("узімку і ўлетку - адны ўтулкі"), пачаў піць. Патрапіў пад уплыў нейкага Фралова і непрыкметна закруціўся ў афёру з хлебам. Далі пяць гадоў. "Было завошта - гэта праўда. Далі пяць - пагадзіўся. Далі бы дзесяць - не слова бы не сказаў. Усё бы адбыў… ...Толькі, ведаеш, не жадаю каб увесь век папракалі. Што было, тое абмінула, трэба - яшчэ адсяжу, стрываю, толькі без біркі, без штэмпеля - чалавек я, ярена зялёная… " Гэтай апошняй - "чалавек я", "без біркі, без штэмпеля" - нібы зноў адчыняе героя. Не, не такі ўжо легкадумны і просты Віцька Свіст, як здаецца спачатку. Ён ведае пачуццё адказнасці за свае ўчынкі. Развітаўшыся са сваім мінулым, ён не хоча, каб пра яго і далей думалі блага, і ідзе на фронт добраахвотнікам. Не трывога за лёс Радзімы падказала рашэнне пайсці не фронт, а хутчэй сябелюбства. І толькі на фронце, пад уплывам перажытага і ўбачанага, Свіст пачынае разумець глыбіню народнага гора, тыя падзеі, што страсянулі краіну. Свіст самалюбівы, але не эгаістычны, ён не ўстанаўлівае сябе вышэй за іншых. Наадварот, ён лічыць сябе роўным з усімі. У адрозненне ад, здавалася, чысценькага Аўсеева, які аказаўся нікчэмным баязліўцам, Свіст гіне мужна, па-салдацку - у паядынку з варожым танкам. Галоўных герояў аўтар паказаў як сапраўдных людзей. Салдаты гінуць проста і без шкадавання, сапраўды і да канца выконваюць свой абавязак. Свіст дастаткова паслядоўны і тут, у апошніх хвілінах жыцця. Яны, гэтыя героі, адрозніваюцца характарамі, жыццём і іншым, але падобныя сваёй гатоўнасцю ваяваць да канца і тым, што якім бы дарагім не было іх уласнае жыццё, Радзіма і чалавецтва нашмат важней.
Вас заинтересует
3 месяца назад
3 месяца назад
3 месяца назад
1 год назад
1 год назад
7 лет назад